Έργο ζωής

Λέμε συχνά πως η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι μια ιστορία, ένα έργο. Δεν ξέρω πόσο συχνά φανταζόμαστε τη δική μας ζωή ως ένα έργο.

Για να γίνει η ζωή έργο χρειάζεται να γίνει σύνθεση. Διαφορετικά κομμάτια μιας εκ φύσεως δυναμικής και γεμάτης αντιφάσεις ύπαρξης όπως ο άνθρωπος, που πρέπει να ενωθούν σ’ ένα πλαίσιο. Για ν’ αποκτήσουν συνέπεια: λόγο. Από άναρθρες κραυγές να γίνουν φωνή.

Νοητικό πείραμα:
Ας φανταστούμε τη ζωή μας σαν ένα γραπτό έργο. Τί χρειάζεται για να γίνει η σύνθεσή του; Λέξεις, μέρη του λόγου, και μια προσωπική και ιδιαίτερη σύνταξη αυτών.

Αν λοιπόν η ζωή μας είναι ένα γραπτό έργο, χρειάζεται:

• Ρήματα:
  Εξαιρετικά σημαντικό. Η πράξη δηλώνει. Τί ρήματα όμως; Σε φωνή παθητική ή ενεργητική; Μιλάμε για πράγματα που πάθαμε ή που κάναμε; Και σε τί χρόνο; Ενεστώτα, παρελθοντικούς χρόνους, ή μελλοντικούς; Κάθε ένας έχει τη χάρη και την αξία του, αλλά και τις παγίδες του. Ο ενεστώτας έχει ανδρεία, ο παρελθοντικός έχει μνήμη και ο μέλλοντας πίστη. Μα ο ενεστώτας μπορεί να έχει και κάτι το μάταιο και πρόσκαιρο, οι παρελθοντικοί συχνά μας λένε ψέματα, και οι μελλοντικοί γίνονται υπεκφυγές. Πώς να διαλέξεις;
• Υποκείμενα & αντικείμενα:
  Τα υποκείμενα είναι οι βάσεις, αυτά που κείνται (όχι μακράν…) στα θεμέλια των ρημάτων. Χωρίς υποκείμενο δεν νοείται πρόταση. Από την άλλη, τα αντικείμενα κείνται απέναντί μας – αλλά μπορούν και να λείπουν από μία πρόταση. Είναι μη αναγκαστική συνθήκη η αναφορά σε αντικείμενα. Συχνά όμως είναι καλύτερο να υπάρχουν για ν’ αποφεύγεται η αυτοαναφορικότητα.
  Σημ.: Είναι πολύ χρήσιμο να εξετάζουμε τί θέτουμε ως υποκείμενα και αντικείμενα στο έργο της ζωής μας. Ποιες είναι οι βάσεις μας και προς πού κατευθύνονται τα ενεργήματα των ρημάτων μας.
• Επιρρήματα:
  Εδώ κάνει την εμφάνισή της η ηθική. Σημασία δεν έχει μόνο τί κάνεις, αλλά και πώς το κάνεις. Πολλοί μπορούν να κάνουν πολλά, λίγοι όμως να τα κάνουν καλώς.
• Επίθετα:
  Επί θέτουν ένα πρόσθετο χαρακτηριστικό. Χρησιμοποιούνται για να χαρακτηρίζουν, να ξεχωρίζουν και να προσδιορίζουν τα ουσιαστικά – τα μέρη του λόγου αλλά και τα ουσιώδη. Μπορούν να αποτελέσουν χρήσιμο καθρέφτη για τον συγγραφέα και συγχρόνως παράθυρο προς τον συγγραφέα.
• Αντωνυμίες:
  Αντικαθιστούν τα ονόματα και τα επίθετα, κι ως προς αυτό χρήσιμες στην ποικιλία. Μπορούν να γίνουν αδιάφορα γενικές, ανθρώπινα προσωπικές, αλλά και απάνθρωπα αόριστες. Μας αρέσουν, εκείνες βολεύουν, καθένας όπως αγαπά. Ποιος να σου πει τί;

Η λίστα μπορεί να μεγαλώσει αλλά το νοητικό μας πείραμα θα γίνει φλύαρο. Κι αφού όλοι μας βαριόμαστε τα φλύαρα έργα, ας διαλέξουμε προσεκτικά τα μέρη του λόγου που θα συνθέσουν το έργο ζωής μας. Μπορείς να πεις πολλά, και να είναι τίποτα, αλλά μπορείς και με λίγα να πεις πολλά.

–
*Εικόνα άρθρου του Eugenio Mazzone από Unsplash